Ceremonie pogrzebowe w warszawskim CSW

11 listopada odbędzie się w Zamku Ujazdowskim PROJEKT FOLKLOR – CEREMONIE POGRZEBOWE, z udziałem zespołu teatru obrzędowego, który przedstawi wielogodzinne tradycyjne obrzędy pożegniania ze zmarłym oraz młodych artystów zajmujących się na co dzień projektami performatywnymi, działającymi na pograniczu teatru, akcji artystycznych i filmu.

Folklor, rozumiany abstrakcyjnie, jako suma zbiorowych zachowań i porządków, nie podlega działaniu czasu. Kontynuuje się w następujących po sobie pokoleniach, dając ciągłość kulturze. Folklor to też oswajanie nieznanego, walka z własnymi duchami i demonami, to konieczny element tożsamości.

b807ad7d8310308e65d72ddf20d7b89e,5,19,0.

Tegoroczny PROJEKT FOLKLOR – CEREMONIE, to suma wyobrażeń i wierzeń, które oswajają temat śmierci. Niezależnie od wiejskiego czy miejskiego rytmu życia towarzyszą nam ceremonie pogrzebowe. Śmierć ma zawsze swój wymiar kultowy i kulturowy – niezależnie od tego czy jest to pierścionek z prochu zwłok czy trzydniowe pożegnanie z ciałem zmarłego.

W programie:

11 LISTOPADA 2006

17.30 – 22.30
– ”Nekropolia” Arteria
– ”Przymierzalnia” Studio Teatralne Koło
– ”Dance Macabre” VJ F/X
– ”…” Ania Czarnota, Agnieszka Kieliszczyk
– ”Centralny Szpital Warszawski-pokój 1.11” Supermarket

18.30 – 21.00
– ”Ostatni Różaniec” Teatr Obrzędowy Jarzębina z Kocudzy

19.00
– ”SSS” Jacek Malinowski

20.00
– „Śmierć z ludzką twarzą” Marcin Koszałka
– ”Ostatni Różaniec” Zespół Obrzędowy z Kocudzy

Teatr Obrzędowy tworzony jest głównie przez starszych ludzi na wsiach i w małych miasteczkach. Twórcami tego teatru są amatorzy. Pielęgnowanie kultury regionalnej jest główną motywacją działania w zespole wiejskim. Jest to rodzaj sztuki zrozumiały dla społeczności wiejskiej, łatwy do wykonywania, nietrudny do nauczenia, bo wywodzący się z jej tradycji. Na taki rodzaj teatru w większym stopniu niż na inne formy składa się praca zespołowa. Zasadą jest bohater zbiorowy. Cechą charakterystyczną jest zazwyczaj brak precyzyjnego scenariusza, specjalnych dekoracji. Wzorem dla kostiumu i scenografii jest codzienny ubiór, rzadziej tradycyjny strój ludowy oraz sprzęty, meble z wiejskiej izby. Najczęściej tematów do spektakli dostarczają tradycje i obrzędy związane z wyjątkowymi wydarzeniami związanymi z życiem rodziny czy społeczności wiejskiej tj. narodziny, wesele, śmierć czy święta kościelne. Innym źródłem tematycznym są zwyczaje związane z czynnościami domowymi tj pieczenie chleba, czesanie lnu itp. W spektakle wplatane są wątki obyczajowe, z życia w wiejskiej izbie.

Share Button